Jan Feliks Tarnowski

Jan Feliks Amor Tarnowski, określany także jako Jan Feliks Tarnowski, urodził się 6 maja 1777 w Dzikowie; w danych biograficznych jako miejsce jego urodzenia i śmierci podano również Tarnobrzeg. Zmarł 3 maja 1842. Był historykiem, tłumaczem, bibliofilem i działaczem politycznym. W latach 1818-1831 pełnił funkcję senatora-kasztelana Królestwa Polskiego, a w 1830 roku należał do Rady Ogólnej Komisji Rządowej Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego.

W dzieciństwie wychowywał się w Warszawie pod opieką wuja, Tadeusza Czackiego. Poślubił Walerię ze Stroynowskich. Wspólnie zapoczątkowali zbiory dzikowskie. Podczas podróży po Włoszech w latach 1803-1804 Tarnowski gromadził druki, rękopisy, dzieła sztuki i antyki. Należał do Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Warszawie i współpracował z Uniwersytetem Wileńskim. Pisał prace historyczne i tłumaczył literaturę starożytną. W 1828 roku zasiadał w sądzie sejmowym rozpatrującym sprawę osób oskarżonych o zdradę stanu.

Na podstawie artykułu „Jan Feliks Tarnowski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.