Tadeusz Karakiewicz

Tadeusz Karakiewicz, urodzony 3 stycznia 1896 roku, był kapitanem broni pancernych Wojska Polskiego. Artykuł podaje, że przyszedł na świat w Dzikowie, natomiast w Wikidanych jako miejsce urodzenia wskazano Tarnobrzeg. W 1906 roku rozpoczął naukę w I Gimnazjum w Rzeszowie, a maturę zdał w 1916 roku w gimnazjum w Jaśle. Był członkiem Związku Strzeleckiego, służył w Legionach Polskich i armii austro-węgierskiej. W 1918 roku ukończył Szkołę Oficerską w Opawie.

Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej i w 1919 roku bronił Lwowa. Po przeszkoleniu w Szkole Podchorążych Wojsk Samochodowych służył w 8 Dywizjonie Samochodowym, a następnie w 8 batalionie pancernym w Bydgoszczy. W kampanii wrześniowej dowodził szwadronem techniczno-gospodarczym 81 dywizjonu pancernego. Był więźniem obozu w Kozielsku i zginął w Katyniu w kwietniu 1940 roku. W 2007 roku został pośmiertnie mianowany na stopień majora. Był mężem Leokadii z Miszczaków; nie miał dzieci. Otrzymał Krzyż Walecznych, Medal Niepodległości i Srebrny Krzyż Zasługi.

Na podstawie artykułu „Tadeusz Karakiewicz” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.