Zbigniew Błoński

Zbigniew Andrzej Błoński (ur. 30 listopada 1909 w Tarnobrzegu, zm. wiosną 1940 w Charkowie) był oficerem Wojska Polskiego i porucznikiem pilotem. Maturę uzyskał w Gimnazjum im. Mikołaja Kopernika w Toruniu, a następnie kształcił się w Korpusie Kadetów nr 3 w Rawiczu oraz Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. W 1933 otrzymał stopień podporucznika i przydział do 4 pułku lotniczego w Toruniu. Od 1937 służył jako pilot-instruktor w Centrum Wyszkolenia Lotniczego nr 1 w Dęblinie. Był również instruktorem szybownictwa w Ustianowej.

W 1939 został ewakuowany wraz z podchorążymi do Lwowa. Odmówił przejścia granicy rumuńskiej, nie chcąc pozostawić swoich żołnierzy. W Zaleszczykach aresztowało ich NKWD, a Błoński trafił do obozu w Starobielsku. W kwietniu 1940 został zamordowany w Charkowie i pochowany w bezimiennej mogile zbiorowej w Piatichatkach. Figuruje na Liście Starobielskiej NKWD. W 2007 został pośmiertnie mianowany na stopień kapitana.

Na podstawie artykułu „Zbigniew Błoński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.